اطلاعات عمومی

خطاب به هوش مصنوعی

الله ابهی دوست خوبم 

آب زنید راه را هین که نگار میرسد

مژده دهید باغ را بوی بهار میرسد

راه دهید یار را آن مه ده چهار را

کز رخ نوربخش او نور نثار میرسد

چاک شدست آسمان غلغله ایست در جهان

عنبر و مشک میدمد سنجق یار میرسد

رونق باغ میرسد چشم و چراغ میرسد

غم به کناره میرود مه به کنار میرسد

تیر روانه میرود سوی نشانه میرود

ما چه نشستهایم پس شه ز شکار میرسد

باغ سلام میکند سرو قیام میکند

سبزه پیاده میرود غنچه سوار میرسد

خلوتیان آسمان تا چه شراب میخورند

روح خراب و مست شد عقل خمار میرسد

چون برسی به کوی ما خامشی است خوی ما

زان که ز گفت و گوی ما گرد و غبار میرسد

حضرت مولانا گاهی بزرگترین پیشرفتت توی یه کلمهست:

مولانا در اینجا مژده ظهور موعود عالم حضرت بهاالله (قیامت اسلام) را میدهد اشاره به سوره مبارک انشقاق میکند در این سوره خداوند میفرماید که چطوربا ظهور پیامبران الهی زمین و آسمان شکافته میشوند از سرنوشت مومنین و همچنین کسانی که به او ایمان نیاوردند صحبت میکند

بقول مولانا “غلغله ایست در جهان”

مه ده چهار = حضرت بهاالله و حضرت محمد هر دو در ده چهارم زندگیشان اظهار امر کردند

سبزه پیاده میرود غنچه سوار میرسد = گلهایی که روی ساقه هستند گلهای

پیاده مثل لاله و آنهایی که بر شاخه هستند گلهای سواره مثل شکوفه

خلوتیان آسمان تا چه شراب میخورند= رحیق مختوم شرابی است سربسته که خداوند در روز قیامت آن را باز میکند منظور آیات الهی است

صبح ۲۳ مارچ

حضرت بهاءالله در مثنوی مبارک خودكه در(اثار قلم اعلي ،ج٣،ص١٦٨،درج گرديده)

می فرمایند:

زین بهار قدس روح آید برون

و زهوایش نور نوح آید برون

بر نشاند اهل کشتی را بفُلک

پس ببخشد هر که را سد گونه مُلک

ای جمال الله برون آ ، از نقاب

تا برون آید ز مغرب آفتاب

نافهء علم لدنی برگشا

مخزن اسرار غیبی برگشا

تا ز مشکت بو برند این مردگان

تا ز خمرت خوش شوند این بیهشان

این ذلیل ارض وحدت را ، ز جود

خلعت عزّت بپوشان ای ودود

همچنین مولوی نیز بارها  فرموده و 

#عطار نیز در فصل #نه و #نوزده سی فصل به ظهور مبارک اشاره کرده است ، و نوشته است ،  نبد فرمان که سازند انبیا، را

رموز این قیامت آشکارا

انبیا را اجازه نبوده که اسرار قیامت را آشکار کنند عطار  ملحم به الهامات غیبی بود و عدد نوزده، نیز

 رقمي عجيب و شگفت انگيز..است چون 

– رقم 19 جمع ارقام 9 و 10 در توان 1 مي باشد (10 به توان 1) تفاضل بين ارقام 9 و 10 به توان 2 نيز باز هم مرتبه اي از عدد 19 مي باشد.

خورشيد، ماه و زمين، در همه موقعيت هاي خويش، در طول 19 سال صف مي کشند.

ستاره دنباله دار هالي درهر 76 سال يکبار از منظومه شمسي عبور مي کند. (4*19)

جايگاه رقم 19 در مثلث پاسکال

– مثلث پاسکال مثلثي حسابي است که در جبر و در محاسبه احتمالات به کار مي رود، جمع 19 رقم اول می باشد

مهمترین و مقدس ترین عدد که پایه تقویم و آرایش احکام الهی را تشکیل داده است، عدد نوزده می باشد که تعداد ماه های سال، روزهای ماه، میزان مهریه زنان، جزای نقدی و روزه – به مدت نوزده روز از طلوع تا غروب آفتاب آخرین ماه سال – و حتی تعداد فصلهای کتاب مقدس ام الکتاب ، مادر کتاب ها (اقدس) همه بر پایه ی عدد نوزده تدوین گشته است. حتی تعداد کنگره های برج آزادی تهران که طراح آن بهائئ بود آن نیز نوزده تاست و شکاف هندسی آن رو به قبله بهائیان در (عکا ( است که گویای یک معجزه معماری از شاهکاران طراح و مهندسین بهائی است.

اما دلیل انتخاب عدد نوزده به دلیل تبحر حق در دانستن رازهای آفرینش است زیرا قبل از پیدایش کامپیوتر و بدست آوردن ارقام زیر در محاسبات دقیق ریاضی ، حق نخست به آن آگاهی داشته و از آن خبر داده

قرآن مجيد شامل 114 بسم الله الرحمن الرحيم مي باشد، يعني 6*19.

از ميان 114 سوره قرآن 113 سوره با بسم الله آغاز مي شود. تنها سوره اي که بسم الله ندارد، سوره توبه مي باشد، و سوره نمل هم که شامل دو بسم الله مي باشد، اولين بسم الله در ابتداي سوره و دومين آن، آيه 30 مي باشد. از سوره توبه به بعد که با بسم الله شروع نمي شود، سوره نمل در نوزدهمين سوره بعد از آن قرار دارد.

در آغاز سوره نمل (يعني سوره بيست و هفتم) يک بسم الله وجود دارد، همان طور که در آغاز آيه سي ام اين سوره نيز يک بسم الله وجود دارد. بنابراين دو بسم الله در اين سوره وجود دارد. و اين بسم الله که در آيه سي هم قرار دارد، فهرست 114 بسم الله که قرآن شامل ان مي باشد را کامل مي کند. زماني که ما عدد اين آيه و اين سوره (يعني 30 و 27) را با هم جمع مي کنيم، به جمع کل پنجاه و هفت (3*19=57) مي رسيم.

جمع کل سوره ها از سوره توبه (سوره نهم) تا سوره نمل (سوره بيست و هفتم):

(27+26+25+24+23+22+21+20+19+18+17+16+15+14+13+12+11+10+9=342) مي باشد.

اين عدد از ضرب دو عدد نوزده و هيجده حاصل مي شود.

مجموع دفعاتي که نام «الله» در آياتي که عدد آنها مضربي از 19 (76،57،38،19…) مي باشد، آورده شده،133 مي باشد، به عبارت ديگر (7*19=133)

– مقدار ابجد واژه «واحد» که به معناي يک مي باشد، عدد 19 می باشد 

«بهاء» که با عدد ۹ ابجد رمز گذاری شده اسم اعظم خداوند است. . در اوستا این نام با عدد ۹۹۹۹۹ رمزگذاری شده بود و ۵ بار تکرار اشاره به عدد ۵ ابجد و کلمه «باب» است. . 

در حروف مقطعه قرآنی «طه» نیز به ط= ۹ بمعنای #بهاء و ه = ۵ و برابر با باب میباشد. . 

یکی دیگر از رموز حروف مقطعه اشاره به سال ظهور #قائم و قیامت است. . . در تفسیر صافی ج۱ص۹۴ . امام باقر : نشانه اين در كتاب خداوند در حروف مقطعه است، هرگاه آن‏ها را بدون تكرار شماره كنى. هيچ‏يك از حروف مقطعه نيست مگر اينكه چون مدتش بگذرد يكى از فرزندان هاشم پس از گذشت آن به پا خواهد خاست…هنگام [المص] قيام كند و قائم ما هنگام منقضى شدن آن در «المر» به پا خواهد خاست. پس اين را بفهم و مخفى بدار. . 

«پس #حروف_مقطعه را که بشماریم تا انتهای «المر» تاریخیست که قائم بپاخیزد» . 

از اول میشماریم «الم + الم+ المص + الر + الر + الر + المر = ۷۱+۷۱+ ۱۶۱ +۲۳۱+۲۳۱+۲۳۱+ ۲۷۱ = ۱۲۶۷. . ۱۲۶۷ سال از زمان دعوت علنی قریش توسط حضرت محمد، تا بعثت #حضرت_باب . . در  #المص تا #المر را با تشدید های موجود در #قرآن اگر بشماریم: ۱۲۰۹ یعنی قرن ظهور موعود. . 

در تفسیر شیخ احمد احسائی میگوید الف را پشت صاد باید قرار داد: یعنی المص بشود لمصا = ۱۰۰ + ۱۶۰ که میشود ۲۶۰ ه.ق اشاره به ظهور حضرت باب

 در ۱۲۶۰ . . . #امام_زمان #بهاییت #بهائیت #بهائی

https://is.gd/100gu5

پاسخ 

سلام و درود دوست گرامی.

متن و ابیات زیبایی از غزل معروف مولوی («آب زنید راه را…») و مثنوی مبارک حضرت بهاءالله ارائه کردید. تأویلات و انطباقات عرفانی و نمادینی که بر اساس حساب ابجد، حروف مقطعه و اعداد مقدس (مانند عدد ۱۹ و ۹) برای تبیین بشارات ظهور مطرح کردید، نشان‌دهندهٔ نگاهی خاص و ساختارمند به تطابق متون کهن با مفاهیم دیانت بهائی است.

در حوزهٔ نقد ادبی و عرفانی، چند نکته دربارهٔ این تصاویر و رمزگشایی‌ها قابل توجه است:

• تصویرسازی «سبزه پیاده می‌رود، غنچه سوار می‌رسد»: نگاه شاعرانه شما به تفاوت گلهای روی ساقه (پیاده) و شکوفه‌های روی شاخه (سوار)، تعبیری نو و لطیف از حرکات و مراتب در صور خیال مولوی ارائه می‌دهد.
• رمزپردازی اعداد و ابجد: در سنت عرفانی و بخصوص در مکاتبی چون حروفیه و نقطویه، و سپس در آثار بابی و بهائی، استفاده از حساب ابجد و خواص اعداد (مانند ۱۹ به مثابه عدد «واحد») ابزاری کلیدی برای کشف معانی باطنی و اثبات ادعاها بوده است.
• تأویل آیات و ابیات: تطابق دادن «رحیق مختوم» یا «مه ده چهار» با احوال و تواریخ خاص، نمونه‌ای از قرائت‌های باطنی (تأویلی) است که متن را از معنای ظاهری و تاریخی اولیهٔ خود به سمتی سوق می‌دهد که با باورها و پیام‌های جدید همسو شود.

ممنون از به اشتراک گذاشتن این تحلیل و متن مفصل.   مایلید درباره رمزپردازی عدد ۱۹ یا حساب ابجد در عرفان اسلامی بیشتر گفتگو کنیم؟

پاسخ بله

جواب حساب ابجد و رمزپردازی اعداد، به‌ویژه عدد ۱۹، یکی از پیچیده‌ترین و جذاب‌ترین حوزه‌های عرفان و علم حروف در سنت اسلامی و مکاتب پس از آن است. این سنت بر این فرض استوار است که کلمات و اعداد، صرفاً ابزار ارتباطی نیستند، بلکه رمزهایی از ساختار تکوین (آفرینش) و تشریع (دین) به شمار می‌روند.

۱. حساب ابجد و علم حروف (جفر و حساب جمل)

در عرفان اسلامی و به‌ویژه در مکتب حروفیه (به بنیان‌گذاری فضل‌الله نعیمی در قرن هشتم هجری)، حروف الفبا عناصر بنیادین هستی تلقی می‌شدند.

• ارزش عددی: در حساب ابجد، هر حرف نماد یک عدد است (از الف=۱ تا غ=۱۰۰۰).
• انطباق اسما: عرفا معتقد بودند اگر دو واژه ارزش عددی یکسانی داشته باشند، میان حقایق باطنی آن‌ها پیوندی تکوینی برقرار است. برای نمونه، واژه «واحد» در حساب ابجد برابر با ۱۹ است: \text{و (۶) + ا (۱) + ح (۸) + د (۴) = ۱۹} از این رو، عدد ۱۹ رمز توحید و یگانگی خداوند شناخته می‌شود.

۲. جایگاه عدد ۱۹ در سنت اسلامی

پیش از ظهور مکاتب متاخر، عدد ۱۹ در متن قرآن و کلام اسلامی دارای برجستگی‌های خاصی بود:

• تعداد حروف بسمله: آیه «بسم الله الرحمن الرحیم» از ۱۹ حرف تشکیل شده است.
• نگهبانان دوزخ: در سوره مدثر (آیه ۳۰) آمده است: «عَلَیْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ» (بر آن ۱۹ نگهبان است). آیه بعدی تصریح می‌کند که این عدد آزمونی برای گروندگان و آگاهان است.
• ساختار قرآنی: در دهه‌های اخیر، پژوهشگرانی مانند رشاد خلیفه بر اساس محاسبات کامپیوتری مدعی شدند که ساختار کلمات، سوره‌ها و حروف مقطعه قرآن بر اساس مضرب‌های عدد ۱۹ طراحی شده است (اگرچه برخی پژوهشگران دیگر در محاسبات او نقدها و انحرافاتی را نشان دادند).

۳. سیر تحول و تطور عدد ۱۹ در مکاتب بابی و بهائی

در سده نوزدهم میلادی، سید علی‌محمد باب و سپس حضرت بهاءالله، علم حروف و رمزپردازی اعداد را به اوج کاربردی و ساختاری خود رساندند:

• حروف حی: نخستین ۱۸ ایمان‌آورنده به سید علی‌محمد باب به همراه خود او، مجموعه «حروف حی» (ح=۸ + ی=۱۰ = ۱۸؛ با شخص باب می‌شود ۱۹) را تشکیل دادند که هسته اولیه جامعه بابی بود.
• تقویم بدیع: تقویم بهائی بر پایه عدد ۱۹ تنظیم شده است؛ سال دارای ۱۹ ماه و هر ماه دارای ۱۹ روز است (19 \times 19 = 361 روز، به اضافه ۴ یا ۵ روز ایام هاء).
• احکام و ساختار: بسیاری از مقادیر، احکام مالی (مانند حقوق‌الله)، دوره‌های روزه و تقسیم‌بندی‌های کتاب مقدس اقدس بر پایه عدد ۱۹ طراحی شده‌اند تا یادآور اصل توحید (واحد) در تمام ابعاد زندگی روزمره باشد.

۴. عدد ۹ و اسم اعظم («بهاء»)

در کنار ۱۹، عدد ۹ نیز ارزش رمزگونه بالایی دارد:

• واژه «بهاء» در حساب ابجد برابر با ۹ است: \text{ب (۲) + ه (۵) + ا (۱) + ء (۱) = ۹}
• عدد ۹ به عنوان بزرگ‌ترین عدد یک‌رقمی، نماد تمامیت، کمال و جمع‌آوری تمام ادوار پیشین تلقی می‌شود.
• مکاتب حروفیه و نقطویه در سده‌های هشتم و نهم هجری (چهاردهم و پانزدهم میلادی) زمینه‌ساز تحولی بنیادین در تاریخ عرفان اسلامی شدند؛ تحولی که در آن «علم حروف و اعداد» از یک دانش حاشیه‌ای یا استخراجی به یک کلام، هستی‌شناسی و جغرافیاشناسی باطنی بدل شد.۱. حروفیه: تبدیل الفبا به کلام الهی و ساختار تکوینبنیان‌گذار این جنبش، فضل‌الله نعیمی استرآبادی (م. ۷۹۶ هـ.ق) بود. او در دوره‌ای از التهاب اجتماعی و پس از حمله مغول، مکتبی را پایه‌گذاری کرد که هستی‌شناسی آن بر اساس حروف الفبا استوار بود:
  • هستی‌شناسی حروفی: فضل‌الله معتقد بود که «صوت» و «حرف» بنیاد آفرینش هستند. از دیدگاه او، تجلی خداوند در جهان از راه کلام صورت گرفته و انسانِ کامل، تجسم تمام‌عیار کلمات الهی است.
  • حساب ابجد و رمزپردازی بدن: حروفیه تناظر مستقیمی میان ۳۲ حرف الفبای فارسی-عربی (۲۸ حرف عربی + ۴ حرف اختصاصی فارسی: پ، چ، ژ، گ) و خطوط/اعضای صورت و بدن انسان برقرار می‌کردند (مانند چشم‌ها، ابروها، زلف و خطوط چهره).
  • نقش عدد ۲۸ و ۳۲: عدد ۲۸ نماد کلام نازل‌شده در ادوار پیشین (قرآن و ۲۸ حرف عربی) و عدد ۳۲ نماد تمامیت کلام و ظهور دور جدید (با الفبای ۳۲ حرفی فارسی) تلقی می‌شد.
  ۲. نقطویه: ماده‌گرایی باطنی و محوریت «نقطه»یکی از شاگردان و جانشینان فضل‌الله به نام محمود پسیخانی گیلانی (م. ۸۳۱ هـ.ق)، از حروفیه برید و فرقه نقطویه (یا پسخانیان) را بنیان نهاد. او دیدگاه‌های حروفیه را به سمتی متفاوتمتمایل ساخت:
  • «نقطه» به مثابه عنصر اولیه: محمود پسیخانی «نقطه» (خاک/ماده اولیه) را مبدأ جهان دانست. او جهان را ادواری می‌دید که از نقطه آغاز شده و به نقطه بازمی‌گردد.
  • ارتقای عرفان حروف به نظریه ادوار تاریخی: نقطویان معتقد بودند که تاریخ بشر شامل دوره‌های گوناگون است و هر دوره‌ای مظهری خاص دارد. آن‌ها تناظرهای ابجدی و حسابی را برای پیش‌بینی انقراض سلسله‌ها و ظهور دورهای جدید به کار می‌بردند.
  • تأثیر بر ادربیات و اندیشه عصر صفوی و مغول هند: اندیشه‌های نقطوی در دوره صفویه سرکوب شد، اما پیروان آن به هند مهاجرت کردند و بر درباریانی چون ابوالفضل علامی و حتی سیاست‌های مذهبی اکبرشاه (دین الهی) اثرگذار شدند.
  ۳. تأثیر تاریخی حروفیه و نقطویه بر جریان‌های بعدیمیراث این دو مکتب تنها در آثار خودشان باقی نماند، بلکه بستر فکری و زبانی مانوسی را برای فرقه های متأخر ایجاد کرد:محور مقایسهحروفیه و نقطویهمکاتب متأخر (شیخیه، بابیه و بهائیه)ابزار تاویلحساب ابجد، تطابق حروف با اعضای بدن و افلاکاستخدام ابجد برای استخراج تواریخ ظهور، نام‌ها و عناوینمفهوم «نقطه»مبدأ ماده و تکوین (محمود پسیخانی)عنوان «نقطه اولی» (سید علی‌محمد باب) به عنوان مبدأ دوره جدیدساختار اعدادتاکید بر اعداد ۲۸، ۳۲، ۴ و ۷تاکید بر عدد ۱۹ (واحد)، ۹ (بهاء) و ۱۸ (حروف حی)فلسفه تاریخادوار تاریخی و تجدید ظهور حق در هر عصرسیر تکاملی ادیان و «تجلی متوالی» مظاهر الهیروش‌شناسی تاویل ابجدی که حروفیان و نقطویان بنا نهادند، به زبان مشترکی برای تبیین متون مقدس و کشف رازهای باطنی در برخی جنبش‌های عرفانی و مذهبی سده‌های بعد بدل شد.
• نقطویان پس از سرکوب‌های شدید در دوره شاه عباس اول صفوی، برای نجات جان خود به گورکانیان هند (مغولان کبیر) پناه بردند. دربار اکبرشاه (۱۵۵۶–۱۶۰۵ م) به دلیل سیاست «صلح کل» و تساهل مذهبی، به پناهگاهی امن برای روشنفکران، شاعران و آزاداندیشان ایرانی بدل شد. اندیشه‌های نقطوی در این محیط مستعد، تأثیرات عمیقی بر ساختار فکری و دینی دربار گذاشت.۱. راه‌های نفوذ نقطویان به درباربزرگان و شاعرانی که تمایلات نقطوی داشتند یا با این مکتب فکری آشنا بودند، به مناصب بالایی در دربار اکبرشاه رسیدند:
  • حکیم ابو الفتح گیلانی: پزشک و مشاور برجسته دربار اکبرشاه که از اندیشمندان گیلان (مرکز اصلی نقطویان) بود و زمینه حضور دیگر هم‌فکرانش را فراهم کرد.
  • شریف آملی: یکی از صریح‌ترین رهبران نقطوی که از ایران گریخت و در دربار اکبرشاه مقام «امیر» و اشرافیت یافت و مسئولیت‌های مهمی در ولایتهای مختلف هند به دست آورد.
  • ابوالفضل علامی و فیضی: دو برادر اندیشمند و وزارت‌پناه که وزارت و وزارت شعر دربار را بر عهده داشتند و روابط نزدیکی با عارفان نقطوی داشتند.
  ۲. تأثیر بر «دین الهی» و اصلاحات اکبرشاهاکبرشاه در پی ایجاد آیین جدیدی به نام «دین الهی» (یا توحید الهی) بود تا اقلیت‌ها و ادیان مختلف هند را زیر یک چتر گرد آورد. اندیشه‌های نقطوی چاشنی مناسبی برای این آیین فراهم کرد:
  • نظریه ادوار تاریخی و هزاره: نقطویان مدعی بودند که دوره هزارساله اسلام به پایان رسیده و دوره جدیدی آغاز شده است. این فکر به اکبرشاه جرأت داد تا خود را مجدد و رهبر دوره جدید («مجدد هزار سال دوم») بنامد.
  • خورشیدپرستی و احترام به عناصر طبیعی: نقطویان به دلیل ماده‌گرایی باطنی، برای عناصر طبیعی به‌ویژه «آفتاب» (نور و آتش) احترام قائل بودند. اکبرشاه نیز تحت تأثیر شریف آملی و ابوالفضل علامی، آیین سلام به خورشید و روشن نگه‌داشتن آتش دائم در کاخ را پذیرفت.
  • قداست «نقطه» و شخصیت حاکم: در آیین دین الهی، شخص اکبرشاه به عنوان «نقطه مرکزی» پرونده آفرینش و قطب زمان تلقی می‌شد؛ مفهومی که کاملاً برگرفته از کلام نقطویان بود.
  ۳. بازتاب در ادبیات و تاریخ‌نگاری
  • آیین‌اکبری (کتاب ابوالفضل علامی): در ساختار فکری این اثر، نگاه حروفی و عددی به تشکیلات حکومتی و طبقات اجتماعی مشهود است.
  • دیوان‌های شعری: شاعرانی چون نظیری نیشابوری، ظهوری ترشیزی و حیاتی کاشی در هند از مضامین نقطوی (مانند رازهای حروف، تجدید ادوار، و تقدس خاک/نقطه) در اشعار خود بهره فراوان بردند.
  ۴. واکنش‌ها و پیامدهانفوذ نقطویان و تأسیس «دین الهی» خشم علمای سنتی اهل سنت در هند را برانگیخت. بزرگانی چون شیخ احمد سرهندی (معروف به مجدد ألف ثانی) جنبش شدیدی علیه نفوذ نقطویان و تشیع در دربار به راه انداختند که در دوره‌های بعدی (به‌ویژه زمان اورنگ‌زیب) به بازگشت سیاست‌های سخت‌گیرانه دینی منجر شد.
• رمز پردازی در ادبیات عرفانی
• https://share.gemini.google/arfLoScQuscy

..